Een kijkje achter de schermen in ons dorpshuis

In ons dorpshuis is geen dag hetzelfde. Achter de schermen wordt iedere dag hard gewerkt om alles schoon, gezellig en goed georganiseerd te houden voor bezoekers, verenigingen, huurders en activiteiten. Daarnaast bieden we leerwerktrajecten aan waarbij deelnemers praktijkervaring opdoen in horeca, gastvrijheid, facilitaire werkzaamheden en organisatie. Juist in die dagelijkse drukte wordt ontzettend veel geleerd — en ook heel wat afgelachen.

Maandag: drukte van vroeg tot laat

Maandag begon al vroeg, want om 09.45 uur moest de prikpost klaarstaan om bezoekers te ontvangen. Voor onze collega’s binnen het leerwerktraject was dit direct een mooi moment om te oefenen met het opnemen van drankjes en het ontvangen van gasten.

Terwijl het dorpshuis langzaam voller werd, gingen achter de schermen de dagelijkse werkzaamheden gewoon door. De foyer werd schoongemaakt, ruimtes werden nagelopen en overal werd gezorgd voor een nette en gastvrije uitstraling. Daarnaast was er die dag ook een huurder aanwezig voor goudtaxaties, wat zorgde voor extra bezoekers en gezelligheid in het gebouw.

Ondertussen vonden ook de eerste fietsers — met al aardig wat kilometers in de benen — hun weg naar koffie en gebak in de foyer. En eerlijk is eerlijk: koffie smaakt toch nét wat beter na een flinke fietstocht.

Later op de dag begon de voorbereiding voor de laatste bridgeavond van het seizoen. Voor ongeveer 80 bridgers werd de grote zaal in gereedheid gebracht. Tafels en stoelen werden opgesteld en natuurlijk gingen we ook met stofzuiger en sop door de zaal zodat alles er weer piekfijn uitzag.

In de keuken werd ondertussen hard gewerkt aan de hapjes voor de feestelijke afsluiting van het bridge-seizoen. Bitterballen, caprese spiesjes en andere lekkernijen werden voorbereid zodat de bridgers konden genieten van een gezellige afsluiting voordat de zomerstop begint.

Om 17.00 uur sluiten we kort de deuren, waarna we om 18.30 uur weer klaarstaan om de eerste bridgers te ontvangen. Langzaam vult het dorpshuis zich met gezelligheid, gesprekken en bedrijvigheid. Dankzij alle voorbereidingen achter de schermen — én dankzij de hulp van vrijwilligers, deelnemers en lieve vrienden — kan iedereen genieten van een sfeervolle avond.

Rond middernacht sluiten we moe maar tevreden de deuren.

Dinsdag: schoonmaken, voorbereiden en ombouwen

Dinsdagochtend begint weer met de vaste ochtendroutine: toiletten reinigen, de foyer schoonmaken en het terras opbouwen. Daarna drinken we eerst samen een kop koffie voordat iedereen weer aan de slag gaat.

De grote zaal wordt opnieuw klaargemaakt, de bar aangevuld, de afwas van de vorige avond weggewerkt en de keuken schoongemaakt. De instructies gaan meestal in het Nederlands, maar wat zijn vertaalapps tegenwoordig toch fantastische uitvindingen. Al moeten we soms ook hard lachen om de vertalingen. Zo vertelde een dame laatst enthousiast haar verhaal, waarna de vertaalapp er een behoorlijk seksistische vertaling van maakte. We weten vrij zeker dat dat niet helemaal was wat ze bedoelde — gelukkig konden we er met z’n allen hard om lachen.

Ook de ruimte “Bovendorp” wordt ingericht voor 16 bridgers. Ondertussen loopt het pakketpunt gewoon door: pakketjes inscannen die worden afgeleverd door de bezorger, voorraad controleren en pakketten aannemen en uitgeven.

Ineens staat één van onze deelnemers ineens tegenover een gast met een pakketje in zijn handen naar zijn neus te wijzen. Wij vroegen ons al af wat daar precies gebeurde… totdat bleek dat de gast hem Nederlandse woorden aan het leren was. “Neus”, “oren”, “ogen” — zomaar tussendoor bij het pakketpunt. Geen idee hoe ze bij dit onderwerp zijn beland maar juist dat soort spontane momenten maken het werk hier zo bijzonder.

Ook één van de bridgers maakt daar iedere week bewust even tijd voor. Ze stapt steevast op één van onze deelnemers af om te vragen hoe het met hem gaat. Dit keer kwamen ze in hun gesprek uit bij het woord “moeder”. “Mama” kende hij al, maar “moeder” was nieuw voor hem. Het zijn kleine gesprekjes, maar ze betekenen ontzettend veel. Niet alleen voor het oefenen van de taal, maar vooral ook voor het gevoel erbij te horen.

Een stel dat binnenloopt voor koffie blijkt pas net in Zeddam te wonen. Natuurlijk maken we dan even tijd voor een praatje over het dorp. Voor je het weet ben je een half uur verder en heb je meteen de leukste wandelroutes én de beste friettent besproken.

Na de lunch worden de laatste voorbereidingen afgerond en komen de eerste bridgers alweer binnen. De vrijwilligster van de bardienst maakt netjes een namenlijst voor alle consumpties en een andere vrijwilligster — die eigenlijk vrij was — komt “toevallig” even buurten. Gewoon, omdat het gezellig is.

Later die middag wordt de zaal opnieuw leeggemaakt, want ’s avonds zwieren de gasten van “Dans je vrij” door de grote zaal. Ondertussen overleggen leden van de carnavalsvereniging, werken wij de website bij en proberen we de mailbox een beetje onder controle te houden.

Woensdag: administratie, gezelligheid en activiteiten

Woensdag stond in het teken van “van alles tegelijk” — zoals eigenlijk wel vaker.

De dag begon met een afspraak met de boekhouder. Helaas bleek ons vorige boekhoudprogramma toch niet helemaal de juiste match, dus zijn we alweer overgestapt naar een nieuw systeem. Gegevens overzetten, informatie invoeren, facturen uploaden… achter de schermen gaat daar behoorlijk wat tijd in zitten. Minder gezellig dan bitterballen maken, maar wel belangrijk.

Ondertussen werd de grote zaal gezellig aangekleed voor een groep van 14 dames die kwamen lunchen. De dames van het kegelen hadden hun jaarlijkse uitje en genoten van een broodje kroket, een broodje gezond en natuurlijk een drankje erbij. Daarna volgde een bloemschikactiviteit waarbij er volop werd gekletst en gelachen.

Gelukkig stond de visboer vandaag ook weer op het plein. Voor één van onze deelnemers was dit een mooie kans om te oefenen met de Nederlandse taal én met gastvrijheid. Hij verzorgde vandaag de koffie voor de dames en heer. Stiekem best spannend om even naar de viskraam te lopen, maar uiteindelijk hoort dat er ook allemaal bij.

Op woensdag zijn ook vaak onze eigen kinderen aanwezig. Om 14.30 uur start “Samen spelen”. Door de regen moest het buitenspel helaas worden geschrapt, maar binnen was het minstens zo gezellig met bordspelletjes, kleurplaten en een warme speelhoek.

In ruimte “Bovendorp” kwamen ondertussen de dames van “Steekje Los” bijeen. Onder vrolijk geklets ontstonden de mooiste handwerken. Beneden in de muziekruimte gingen ondertussen de muzieklessen weer van start en ondertussen mochten we ook een aantal moeders verwelkomen die tijdens de danslessen van hun kinderen gezellig bij ons binnenlopen voor een cappuccino. Slim bekeken eigenlijk.

Vanavond heeft KNAP weer hun wekelijkse repetitie. Gelukkig kunnen we rekenen op de hulp van lieve vrijwilligers in de avonduren, waardoor wij zelf ook eens een avondje thuis kunnen zijn.

Donderdag: oefenen, ontmoeten en samenwerken

Donderdag begint altijd iets rustiger. Eerst een kop koffie en even bijkletsen met deze fijne groep collega’s voordat de drukte van de dag weer begint.

Daarna gaan we aan de slag: koffieapparaat reinigen, ruimtes nalopen en alles klaarzetten voor de gasten. Om 10.00 uur ontvangen we een groep van Welcom die gebruikmaakt van ons dorpshuis. Ondertussen vliegen de pakketjes weer over de toonbank en blijven de koffiekannen goed gevuld.

Achter de schermen worden alvast voorbereidingen getroffen voor de avond. Hapjes maken, koelingen vullen, mailtjes beantwoorden — en tussendoor komt er ook nog een werkcoach van de gemeente langs voor een evaluatiegesprek met één van onze deelnemers.

Daarnaast komt één van onze vrijwilligers langs om deelnemers te helpen oefenen met de Nederlandse taal. Juist die kleine contactmomenten maken het dorpshuis zo waardevol. In de praktijk oefenen met taal, drankjes opnemen en contact maken met gasten: het zijn mooie stappen binnen de inburgeringstrajecten.

Eén van onze vrijwilligers, die normaal gesproken vooral helpt met technische klusjes in en rondom het dorpshuis, schoot deze week ook nog even de buurman te hulp met het monteren van zijn vlaggenmast. Want zo gaat dat hier eigenlijk altijd: even helpen als het nodig is. Of het nu om een lamp, schilderwerk of een vlaggenmast gaat.

In de avond is het opnieuw gezellig druk. De bridgeclub is aanwezig en daarnaast repeteert er een band in het gebouw. Verschillende deelnemers draaien inmiddels mee achter de bar. Ze leren drankjes kennen bij naam, nemen bestellingen op, maken steeds makkelijker contact met gasten en een aantal van hen gaan ook mee de zaal in uitserveren. Het is prachtig om die groei te zien.

Om 23.30 uur zetten we nog snel alle spullen klaar voor de prikpost van vrijdagochtend. Daarna gaan we moe maar voldaan naar huis.

Vrijdag: rustig richting weekend

Vrijdagochtend openen we vroeg voor de prikpost. Gelukkig hebben we ook hier weer een vrijwilliger die, net als de anderen, eigenlijk een heldinnencape verdient. Iedere vrijdag staat zij om 07.45 uur klaar met verse koffie voor iedereen die binnenkomt.

Deze vrijdag verloopt wat rustiger dan de rest van de week. We maken het dorpshuis schoon, besluiten eindelijk de opbergkast eens grondig leeg te halen en opnieuw op te ruimen en tussendoor blijven de pakketjes natuurlijk gewoon binnenstromen. De minibar wordt aangevuld voor de band die vanavond repeteert, zo kunnen zij zichzelf hydrateren.  

Voor het eerst deze week lijkt er zelfs even een momentje te zijn om rustig adem te halen. Langzaam werken we toe naar het weekend en kijken we terug op weer een volle, gezellige en afwisselende week in ons dorpshuis.

 

Met deze inkijk willen we laten zien hoeveel werk, samenwerking en gezelligheid er dagelijks schuilgaat achter ons dorpshuis. Het is een plek waar mensen samenkomen, leren, werken en elkaar ontmoeten — en daar zijn we trots op. 

Een grote dank aan alle mensen die — bewust of misschien juist heel onbewust — bijdragen aan deze leerzame ervaringen voor onze deelnemers. Een praatje aan de bar, samen oefenen met Nederlandse woorden, iemand meenemen in een gesprek of gewoon even vragen hoe het gaat… het lijken kleine momenten, maar juist die momenten maken een wereld van verschil. Dankzij die betrokkenheid ontstaat er niet alleen een plek om te werken en te leren, maar vooral ook een plek waar mensen zich welkom, gezien en onderdeel van de gemeenschap voelen.